دوست داشتن هایمان هم عجیب و غریب شده است. برای رسیدن به بعضی ها همه ی زورمان را می زنیم، عقاید زندگیمان را تغییر می دهیم، یک ایده آل ِ دوست داشتنی باب میل یک نفر می شویم که نگاهمان کند و دلبسته یمان

آدما دو سته ان. دسته ی اول اونایی که دنبال خوشبختی می دو َن و هی می دو َن و همینطور که می دو َن عمرشون ته می کشه ، غافل از این که وقتی گرم ِ دوییدن بودن خوشبختی رو پشت سر گذاشتن! دسته ی دوم اونایی َ

از آن بچه هایی نبودم که بشود با کارتون و فیلم و دفتر نقاشی یک جا سرم را گرم کرد. یادم نمی آید تا شش هفت سالگیم یک کارتون نیم ساعت- یک ساعته را تا آخر دیده باشم. ده دقیقه ی اول را جلوی تی وی می نشستم

عاشقی کردن ِ بعضی ها مثل عاشقی کردن ِ آدم های سرما خورده است برای دستمال کاغذی! یعنی به راحتی ِ بیرون کشیدن یک دستمال از جعبه ی دستمال کاغذی عاشق می شوند و به آدم ها مثل جعبه ی دستمال کاغذی نگاه می ک

اسلحه مهم نیست. گلوله مهم نیست. حرفه ای باشی یا نباشی هم زیاد مهم نیست. قلب و مغز آدم ها را از هرجایی، با هر چیزی، هر جوری که نشانه بگیری عاقبت از پا می اندازی شان. فقط باید نشانه بگیری "به قصد نابودی". اضافات: اینجا دوساله شد. من هنوز هم چرت و پرت می نویسم.

آدم های رفته به قصد ماندن بر نمی گردند. بر می گردند که محکم تر بروند. باور کنید. به خدا!

من که نگفتم عاشقم باشی بانو! نگفتم احساساتت را تمام و کمال خرجم کنی و من همه ی زندگیت باشم. نخواستم ساعت تفریح و بیرون رفتنت به وقت حوصله ی من باشد و همیشه چیزی را سفارش بدهی که من میل دارم. اصلا من ک

مثل پسر بچه ای که تازه رفتن به یه محله ی جدید، بعد برای اینکه بچه های محل بازیش بدن میگه: خب شما همه من تک. بچه هام میگن: نه ما با غریبه ها بازی نمی کنیم.+آدرس فعلا همان قبلی است. نوسینده چرت نویس سابق نیست.